نواب الله دادخان پسرنواب ولی محمدخان متخلص به صوفی

 

متوفی به سال 1299 هـ ، شاعری غزلسرا و عاشق طبع بود ـ با خوبرویان ـ حیدر آباد علاقه و محبت خاصی داشت و جای تعجب نیست اگر آن شهر را از کشمیر و پنجاب برتر شمرد. دیوانی شامل هفت هشت هزار بیت غزلیات عالی که حاکی از متانت کلام و ملاحت زبان اوست از وی در دست میباشد. متأسفانه چند بیت از شعرای دیگر در نسخه ی خطی دیوانش داخل شده است.

از اوست:

مؤذن در گمان صبح بانگ صبح بردارد

چو ناگه آن مه من د رشب مهتاب برخیزد

ته تنها حسرت کشمیر شهر حیدر آباد است

ز بحرش موج رشک اندر دل پنجاب برخیزد

              ¯

نخواهد همت از عشق مجازی مرد روشن دل

که نبود حاجت عینک نگاه چشم بینا را

              ¯

حسن تو در حساب نیارد نقاب را

کی از کنان حجاب شود ماهتاب را

              ¯

 

حسن و عشق پاک را شرم و حیا در کار نیست

پیش مردم شمع در بر می کشد پروانه را

شمع در فانوس جا دارد بعید از وصل دوست

خویش را سوزد نسوزاند پر پروانه را

سبحه گردانی ندارد حاصلی جز چشم تر

کی توان بی آبیاری سبز کردن دانه را

           ¯

یار می آید کفم خالیست از نقد نثار

همتی ای ابر رحمت چشم گوهر بار ما

          ¯

عید قربانست امروز، ای نگار من بیا

تا شود صوفی چو اسماعیل قربان شما

         ¯

ما را خبر ز شادی و غم نیست، چون حنا

در دست دیگر است بهار و خزان ما

         ¯

نیست غیر از یک صنم در پرده ی دیر و حرم

کی شود آتش دو رنگ از اختلاف سنگها

         ¯

حاصل قطع امل از بند دنیا رستن است

رشته چون کوتاه شد فارغ ز قید سوزن است

        ¯

سخت غم افتاد مرا در سفر                                                  

باز به سوی وطنم آرزوست

مرغ اسیرم، به قفس می طپم                                    

آب و هوای چمنم آرزوست

        ¯

نهال عشق که برگش غم است و بار افسوس

اگر ز گریه نشد سبز، صد هزار افسوس

         ¯

دامن هر گل مگیر و گرد هر شمعی مگرد

طالب حسن غریب و معنی بیگانه باش

         ¯

مگر دیدم جزای کارهای ناسزای خود

که دی بودم امیر اندر وطن، امروز محتاجم

         ¯

سرشکم رفته رفته بی تو جیحون شد تماشا کن

بیا در کشتی چشمم نشین و سیر دریا کن

        ¯

عیش دنیا همه خوابست تو هم می دانی

عمر چون نقش برآبست تو هم می دانی

خیمه تاکی بزنی، خواجه درین کهنه سرا

خیمه ات مثل حبابست تو هم می دانی

چند تعمیر کنی قصر منقش به جهان

منزلت زیر ترابست تو هم می دانی