متوفی به سال 1169 هـ، صاحب تصنیفات بسیار است؛ از آنجمله مجمع النفائس ـ کلیات الشعرا ، و سراج اللغات. کلیاتش نظماً و نثراً در حدود سی هزار بیت می باشد. به قول مؤلف مجموعه ی نغز، دیوانی در جواب بابا فغانی ، و دیوان دیگر در جواب کمال خجند و دیوان ضخیمی مشتمل بر انواع سخن  دارد.


 

از اوست:

کند از منت دام و قفس آزاد مرا

                  بال و پر بسته دهد هر که به صیاد مرا

                                     ¯

نماند همچو حنا هیچ اختیار مرا       سپرد بسته به دست تو، روزگار مرا

                                     ¯

جام و مینا نیست کز چین و حلب آرد کسی

                        رایگان نتوان شکست، ای دلبران آخر دل است

                                    ¯

این بشارت برسانید به مرغان اسیر

                       کآشیان بر دل محزون ز قفس تنگتر است

                                   ¯

محتسب از سخت جانی دلم تنها شکست

                      شیشه را گردن، سبو را دست، خم را پا شکست

                                    ¯

شیخ ز تاریخ جهان آگهم            کعبه ی تو کهنه صنمخانه ایست

                                    ¯

نیست جز ذکر شراب و شیشه و ساغر در آن

                            نامه ی اعمال خود خواندیم، ساقی نامه ایست

                                    ¯

نمی فهمم زبان ترکی چشم سخنگوست

                           اشارتهای ابرو شاید اینجا ترجمان باشد

                                   ¯

سجده ی ما به آن مه نو خط           از نماز خسوف کم نبود

                                   ¯

بسکه در سینه تمنای گل روی تو بود

                      سر هر حرف که وا گشت در او بوی تو بود

                                  ¯

گره به کار تو، ای آسمان نمی افتد

                     دو روز غنچه ی طبعم اگر شکفته شود

                                  ¯

گلرخان تنگدلم، خاطر من شاد کنید

                     چون شود بند قبا باز، مرا یاد کنید

میکشان تازه به دیر آمده ام از مسجد

                     واقف از رسم مغان نیستم، ارشاد کنید

                                 ¯

این دل که هست باعث باعث خاموشی لبم

                     قفلم بود که بر در خود از درون زدم

                                ¯

صنما قصد جان من داری          دشمن بنده ی خدا شده ای

                                ¯

داشت در مهد مسیحا ز همه علم خبر

                     هر کرا نیست مربی، کندش حق پدری