پسر محمد افضل سبز پوش تتوی در نیمه دوم قرن یازدهم و اول دوازدهم هجری زندگی می کرد. سالهای دراز به سرودن قصاید در مدح حضرت علی  سایر ائمه پرداخت، و به قول میر علیشیر «قانع» صد هزار بیت سرود. درباره‌ی دیوان اشعار خود شاعر گوید: نسخه ی ابیات دیوانم گذشت از سی هزار.

ولی آنچه به دست ما رسیده 6450 بیت می باشد. تشبیه و استعاره و ایهام به زیاد کار برده است.

از اوست:

به خون غرق و به دل داغ، و به گل پا، و به سر سودا

مرا چون لاله نشناسی به این چندین نشانیها

                                  ¯

مصور ازلی بیت ابروان ترا

بهم دو مصرع موزون، بلند و بالا بست

                                  ¯

تا بر سرم ز سرو قدت نقش پا نشست

بر سر مرا چو سایه ی فر هما نشست

                                  ¯

ای خود نما مباش خود آرا و خود پرست

درخود نظر نمای و خدا را بر آز خود

                                  ¯

چو آفتاب جمال تو بی نقاب شود

ز عکس روی تو هر ذره آفتاب شود

ز سوز سینه دل سنگ را چه تاب بود

اگر چه از شرر آه سنگ آب شود

                                   ¯

فغان ز کشمکش این سپهر زنگاری

فغان ز گردش گردون به دور پرگاری

فغان ز پیچش این طاس واژگون پر خال

فغان ز جنبش این طاق زرفشان کاری

هنوز ناشده خورشید او به سمت الرأس

که سر به غوطه ی افنا کشد ز رهواری

هنوز از کف او نارسیده مه به کمال

که رو به ظلمت گاهش نهد ز بیماری

که مهر او همه کین است و بند او همه غدر

 هلال صورت او ناخن جفا کاری

بسان زلف بتان خم بخم پریشانی

مثال چشم بتان سر بسر دل آزاری