متوفی به سال 1021 هـ، اهل ذوق و موسیقی دان و شاعر پرور بود. طالب آملی، مرشد بروجردی، ملا اسد قصه خوان، نعمت الله وصلی،و غیره در خدمت او بودند. چیزی از شراب و زن دوست تر نمی داشت[1] شعر، شیرین و روان می گفت. دیوان اشعارش مشحون به قصیده و غزل و غیره، شامل پنج هزار بیت می باشد؛ از آن جمله ساقی نامه در تعریف ساقی و شیشه و شراب که موجب شهرت بسیار او گردید در حدود بیست و چهار سالگی چشم از جهان بربست.


از اوست:

بزم عشقست، وقاری، به ادب باید بود

که در آن جز به لب زخم تکلم کفر است                                                                     

                       ¯

گریه ام گر سبب خنده ی او شد چه عجب 

ابر چندان که بگرید لب گلشن خندد    

                        ¯

پاک دامان ترم از مردمک دیده، ولی

غوطه در خون جگر خوردم و رسوا گشتم

                                                                                                                                           

                      ¯

من خسم، بر سر دیبا نتوانم آسود

 بستر شعله بگستر که بصد ناز افتد                                                                                   


از ساقی نامه:


بباغ ار فتد عکس از روی یار                                               

شود نوک هر خار رشک بهار

و گر بر فلک چهره تابان کند                                               

خود از شرم او چهره پنهان کند

به آب ار بشوید دو زلف سیاه                                               

به تأثیر سنبل شود هر گیاه

و گر سوی میخانه تازان شود                                              

می از چادر شیشه عریان شود

از آن می که جان عکسی از نور اوست                                  

ادیب خرد پاک دستور اوست

میی کو چو در جام گردان شود                                             

چراغ دل می پرستان شود

حرارت فزای فسرده دلان                                               

کدورت زدای فرو ماندگان

                         ¯

درون پیاله همان نور بود                                                    

که گاهی تجلی به موسی نمود

                        ¯

طلسم غم بیکرانست می                                                      

تن بی روان را روانست می

نه می بلکه عیش جوانی بود                                                

کلید در زندگانی بود

                       ¯

اگر هوشمندی و پاکیزه رای                                                

به میخانه شو زین سپنجی سرای

به سوی خرابات گامی بزن                                                 

ز دست سبو چند جامی بزن

                       ¯

می است آنکه آباد سازد ترا                                                 

ز بند غم آزاد سازد ترا


از مثنوی:

فلک پیر زالیست بی آبروی                                                 

ازو آب ورنگ جوانی مجوی

ازو گر تمنا کنی مردمی                                                     

زند سنگ بر شیشه ی خرمی

امید نکویی ازو داشتن                                                        

بود تخم در رهگذر کاشتن


[1] . فرید بکری صاحب ذخیرة الخوانین (نسخه خطی ص 166) نویسد: شب و روز به شرب مایل بود ... هرشب عورت بکرـ البته  یازده ساله به تصرف خود می آورد. موکلان گذاشته بودند که از هرجا می آوردند همان شب که بکارت را می گرفت باز روی او را نمی دید... والده ی ایشان از تته هزار و دویست باکره ی جمیله در سن ده دوازده سالگی همراه خود پیش پسر در قندهار آورده بود ـ و همه را او تصرف نمود.