عمریست که ای سرو خرامنده گذشتی

غایب نشد از دیده ی من آن قد و قامت

آن کس که به تیغ ستم عشق تو میرد 

نبود هوس زندگیش روز قیامت

ای شاه تو در بارگه ناز مقیمی

ما را به سر کوی نیاز است اقامت

پا بوس سگت گر به سپاهی ندهد دست

تا زنده بود می گزد انگشت ندامت

                              

                                           ¯

به مسجدی که روم در فراق دلبر خویش

بهانه سجده کنم بر زمین زنم سر خویش

[1] درباره ی میرزا شاه حسین ارغنون رجوع شود

به شعر فارسی در سند (عهدارغون و ترخان و مغول کلهر)