از چندر بهان «عاجز»:

روزی هر کس شده از خون دل لخت جگر

گویی از روی زمین یک باره آب و دانه رفت

دختران را جنگ با مادر، پسر خصم پدر

بغض اخوان شد فزون، هم قرب ز اهل خانه رفت

شد جهان تاریک، ز اهل انجمن یک تن نماند

شمع بی نور است، سوز عشق از پروانه رفت

                                   ¯

از وطن آواره چون یوسف ز اخوان گشته ام

کاش لطف حق زلیخاسا خریداری کند

دیده با خواب آشنا زنهار در شبها مکن

صبح امیدی بیاید هر که بیداری کند

به ز آب زندگی در مشرب رندان بود

باده ی صافی که از یک قطره سرشاری کند


از عصمت خانم:


نیست در عالم خبر از درد عشق                                           

یا که در دنیا نبوده مرد عشق


از چمنی خانم:


ز نیکان نیکی و از ظالمان ظلم                                             

چو عکس از آینه هر حال پیداست

[1] درباره ی چندر بهان «عاجز»/از عصمت خانم/چمنی خانم  رجوع شود

به شعر فارسی در سند (عهدارغون و ترخان و مغول کلهر)