متوفی به 1191 هـ، از شاهان خاندان کلهره بود که بعد از وفات پدر خود میان غلام شاه، در سال 1186 هجری جانشین تخت سلطنتی سند شد . دانشمندی با ذوق و پر استعداد و شاعر دوست بود، و در شعر شاگرد غلامعلی «مداح» پسر محمد محسن تقوی. دیوان غزلیات ساده و شیرین و پر سوز و احساساتی از او باقی مانده است.


از اوست:


آن دل که به عشق خو ندارد                                                 

گل را ماند که بو ندارد

آن کس که ز عشق سر بپیچد                                               

شخصی ست که آبرو ندارد

جز دیدن روی یار و نازش                                                 

چشمم دگر آرزو ندارد

در عشق تو هر که شد سرافراز                                            

جز وصل تو جستجو ندارد

                        ¯

من آن مرغم که دانسته به دامم

نه چو صیدی که بهر دانه کردند

سرافرازم از آن کز باده ی عشق

مرا مخمور یک پیمانه کردند

                            ¯

عجب دارم از گردش روزگار                                              

که گل را دهد جا در آغوش خار

دهد زاغ را جای بر شاخ گل                                               

کند در قفس عندلیب نزار

                                 ¯

دارم دل صد پاره ای از تیغ هجران در بغل

هر پاره ای صد بحر خون، هر بحر عمان در بغل

                                ¯

توئی مرغ چمن دلشاد لیکن                                                 

ز مرغان قفس هم یاد می کن

چو تو پرواز گیری در گلستان                                             

ز بال بسته ی ما یاد می کن

چو تو بر شاخ گل باشی نوا سنج                                          

به یاد دام ما فریاد می کن



[1] . در اصل لقب شاهان سلسله ی کلهره می باشد که حالا در زبان سندی برای هر مرد محترمی بکار می رود.