متوفی به سال 1247 هـ، مشاور دولت در سیاست داخلی و دارای فکری فوق العاده روشن بود و لایقترین وزیر حکومت تالپوران به شمار می رفت. زبان فارسی و عربی را می دانست و به هر دو زبان شعر می گفت. دیوانش که بالغ بر شش هزار بیت است مشتمل بر غزلیات و دو ساقی نامه و «داستان هیر و رانجهه» می باشد. چند بیت به تتبع حافظ هم دارد.


اینک نمونه ی شعرش:

به یک حمله گرفتی ملک دلها

نه ذوالقرنین کردست این، نه دارا

                         ¯

اگر آن آهوی رعنا به دام آرد دل ما را

به ناز چشم او بخشم خراج ملک دارا را

و گر آن مشتری پیکر نقاب از رخ براندازد

نثار حسن او سازم مه و مهر و ثریا را

                      ¯

آسمان را بار عشقت سر به گردش می دهد

کی ولی گردد، نگارا بار بردار شما

هدیه ی حسنت نیرزد ملک ایران و عراق

نقد جان خویش را سازیم ایثار شما

                    ¯

تار سه تار نیست که بازش کنی درست

این تار دوستی ست که بسیار نازک است

                   ¯

گفتمش کم زن به من تیر نگاه

گفت کاین آیین مژگان منست

                 ¯

خال رخسار اوست قبله نما                                                 

روی او کعبه ی مبین منست

                 ¯

گر زنم بوسه به لعل تو ز بیهوشی نیست

سهو از نشأه عشقست ز می نوشی نیست

              ¯

به روی او نخواهم خال مشکین

که گرد کعبه اش کافر نگردد

             -   

سنگ رسوایی مزن بر شیشه ی ناموس خویش

چون ولی دیوانه ی عشق پریرویان مباش

             ¯

هفت اقلیم اگر هدیه ی زلف تو دهند

تاری از طره ی مشک تو خریدن ندهم