متوفی به سال 1244 هـ ، پسر میر صوبه دار خان، دوست فتحعلی خان قاجار پادشاه ایران و مردی هنر پرور بود. در دوران حکومت وی نویسندگان و نقاشان و اهل علم و ادب از ایران و خراسان وارد حیدر آباد (سند) شدند، و آنجا سکونت گزیدند. شعرش شیرین و روان، و مشحون از احساسات عشقی و واردات قلبی است. غالبا از غزل گفته و برای اظهار جذبات و افکار نه تنها کلمات محلی مانند «برسات» (باران) را بکار برده است بلکه از ترجمه لفظی محاورات سندی چون «آب ده» ( انجام ده) نیز پرهیز ندارد. غیر از دیوان، یک جنگ اشعار به نام «مجموعه ی دلگشا» مشتمل بر قصاید و غزلیات و مفردات و قطعات و ساقی نامه ها از سخنسرایان معاصر و ادوار گذشته رانیز ترتیب داده که متأسفانه هیچ یک از آن ها چاپ نشده است.

از جمله آثار اوست:

نظر بر من افکن که بیخود شوم

نخواهم من این گردش جام را

            -

ما کوی دوست را به دو عالم نمی دهیم

باشد کسی به کعبه رساند سلام ما

            -

صید آهو به موسم برسات

از همه صید و هر شکار به است

            -

چون ساعد سفید کشیدی ز آستین

شرمنده شد بلور، سبک گشت سیم و عاج

            -

زاهد اگر تو منع ز می میکنی بجاست

لیکن کجا رواست به برسات یا بهار

            -

سرو دانم که طویل است نمی فهمد هیچ

که به پیش قد تو قد نخمیدست هنوز

            -

کبک دری گر همسری می کرد با رفتار تو

عفوش نما ای نازنین، مسکین ز کهسار آمده


از مثنوی:

اگر بچه ی زنگیی بد نهاد                                                   

مر او را کند تربیت نیکزاد

غذایی ز شیر وشکر سازدش                                               

ز نزدیک خود دور ناسازدش

مر او را معلم کند بو علی                                                    

کند راز حکمت بر او منجلی

لباسی ز اطلس حریرش دهد                                                

یراق از طلا بر سریرش نهد

رسد چون بسن زنگی بد نهاد                                               

ز آقای خود هیچ نارد به یاد

شود دزد یا خر چرانی کند                                                  

خورد بنگ و هم ژاژ خوانی کند

عبث رنج برد آن یل نیکمرد                                                 

که بد اصل را تربیت نیک کرد