متوفی به سال 1266 هجری، شاگرد آخوند میان صاحبدنه متخلص به صاحب، به سال متوفی 1250 هجری و صاحب دیوان بود که از کار بردن صنایع لفظی خیلی خوشش می آمد. چند قصیده در توصیف شکار پور مولد خود دارد. گاهی از کلمات اردو و انگلیسی استفاده می برد پیر و طریقه ی شیعه بود.


از اوست:

وفا نماند، جفا همچنین نخواهد ماند

که نیست بوی بقائی در این سرای سپنج

                    ¯


 

گنجیست بی قیاس به ویرانه ی دلت

رو، راهبر طلب که شود رهنمای گنچ

                       ¯

افتادگان کوی ترا جز هوای تو                                             

رفتن به سوی جنت ماوا چه احتیاج

                     ¯

مائیم فقط عاشق رخسار و دگر هیچ                                       

داریم در آفاق همین کار و دگر هیچ

                      ¯

گر شود همچو کمان قامتم از پیری خم

در دلم لذت تیر تو دو چندان گردد

                      ¯

طالب فردوس را در کوی جانان جا مده

زاغ را بیرون از این گلزار می باید کشید