که علاوه بر غزلیاتش که در حواشی دیوان عطا به نظر می رسد و در شماره های متعدد مجله «تنویر» و جریده ی «مفرح القلوب» به چاپ رسیده چند غزل و یک مثنوی از آثارش در جنگ میر مرتضائی نیز مندرج است. در عین جوانی (بعد از 1299هجری) فوت کرد. به قول محمد ابراهیم خلیل در شعر «سلیقه ی خوب و مرغوب» داشت.


از اوست:

چو آن گلچهره با ناز و ادا بگشود کاکل را

صبا در گلشن از حسنش پریشان کرد سنبل را

         ¯

الهی جلوه ی طور تجلی ده زبانم را

چراغ وادی ایمن نما طرز بیانم را

چنان از آتش عشق تو شد روشن وجود من

هما سازد چراغ محفل خود استخوانم را

         ¯


 

اگر نصیب نشد ساغر شراب چه غم

مرا اراده ی دل بر در مغان انداخت

        ¯

دلبرم تا که نقاب از رخ زیبا برداشت

صبر و آرام و قرارم همه یکجا برداشت

         ¯

زاهد از کوچه ی رندان خبری نیست ترا

جای امن ار طلبی گوشه ی عزلت آنجاست

         ¯

بسکه من مخمورم از مینای چشم مست او

باده ی گلرنگ را در مجلس ما بار نیست

         ¯

بجز رخ تو گل نوبهار را چکنم

بغیر زلف تو مشک تتار را چکنم

بیا که بی تو روانیست چشمه ی چشمم

بجز نهال قدت جویبار را چکنم

عجب که او نشمارد مرا بهیچ حساب

من این حساب غم بیشمار را چکنم

         ¯

کنم چون یاد وقت وصل یاران

ز ابر دیده خون بارد چو باران

        ¯

گر برد باد صبا بوی رخش را در چمن

آب از حسرت ز برگ یاسمین آید برون

وصف آن لعل لبش را گر علی سازد رقم

از زبان خامه ی او انگبین آید برون

       ¯

ای نور دیده باد سر من فدای تو

چون سرمه، در دو دیده کنم خاک پای تو


از مثنوی:

دو بادامش به زیر برگ بادام                                               

برای صید دلها داشت چون دام

دهانش همچو درجی پر ز گوهر                                           

نه درجی، بلکه برجی پر ز اختر

        ¯

نهال قامتش در دل نشاندم                                                    

بسینه تخم مهرش را فشاندم